Lochy Zamkowe

Mówiąc o systemie umocnień, nie sposób pominąć tak ważnej jego części, jak podziemne przejścia. Pierwsze lochy połączyły w połowie XIV w. krzyżacki zamek z kościołem Mariackim i bramą Długouliczną. Po I pokoju toruńskim, gdy Krzyżacy przekonali się, że na lojalność poddanych nie mają co liczyć, nasilono podziemne prace, tworząc pod miastem sieć tajnych korytarzy. Czytaj dalej Lochy Zamkowe

Ostańce zamku

Strzegąca miasta krzyżacka warownia składała się z zamku właściwego i obszernego przedzamcza. Był to jedyny oprócz malborskiego zamek, którego jedną z wież zdobiła wielka mozaika Madonny z Dzieciątkiem. Urząd gdańskiego komtura zawsze obsadzano zaufanymi ludźmi, bo należał do najważniejszych w krzyżackim państwie, nie tylko dlatego, że podlegała mu silna załoga i musiał pilnować wciąż niezadowolonych mieszczan. Czytaj dalej Ostańce zamku

Fortyfikacje

Fragmentów dawnych umocnień ocalało jednak tak wiele, że wprawne oko bez trudu dopatrzy się w zabudowie starówki ich ciągłości. Gdańskie mury, dochodzące gdzieniegdzie do 10 m wysokości, zachowały szeroki krenelaż, a w licznych punktach także i ganki straży. Od Złotej Bramy wiedzie na północ, wzdłuż ulic Wełniarskiej, Latarnianej i Podmurze, długi odcinek fortyfikacji przeciętych nowoczesną bryłą Teatru Wybrzeże. Wzmocnienie murów stanowi przysadzista, ośmioboczna baszta Słomiana o murach grubych na 3 m, w której dawniej składowano proch. Czytaj dalej Fortyfikacje