Pojezierze Ostródzko-Iławskie

Otoczone kompleksami lasów grupy jezior, z największymi: Jeziorakiem i Drwęckim, znajdują się w pobliżu głównych ośrodków turystycznych – Iławy i Ostródy.

Region o urozmaiconej młodoglacjalnej rzeźbie leży między dolinami Wisły i Pasłęki.

Z południowego zachodu na północny wschód ciągnie się pasmo niewysokich moren czołowych, a wydłużone jeziora rynnowe układają się pasami w kierunku z południowego wschodu na północny zachód.

Ostróda noclegi

Za czasów Prusów, we wczesnym średniowieczu całe pojezierze pokrywały nieprzebyte knieje, miejscami zabagnione, ciągnące się aż do Pregoły. Po zdobyciu tych terenów przez Krzyżaków w puszczy pojawiły się strażnice, w których mieszkali żyjący z lasu myśliwi, bartnicy i smolarze. W następnych stuleciach powoli zaczynało się osadnictwo wpływające na sukcesywne zmniejszanie się powierzchni leśnych. Osady zakładano na żyźniejszych glebach lasów liściastych. Od końca XVIII w. prowadzono także nasadzenia świerków i sosen, w wyniku czego obecnie ilość drzew iglastych jest o wiele wyższa niż niegdyś.

Lasy Taborskie to kompleks leśny (26 100 ha), rozciągający się na malowniczym pagórkowatym terenie z morenowymi wzgórzami i sandrowym podłożem. Od początku XIX w. lasy te znane są ze strzelistych sosen (tzw. taborskich), które charakteryzują się brakiem sęków i równomiernym przyrostem; były one poszukiwanym drewnem na sklejki.